موجبات طلاق

موجبات طلاق

زن و شوهر تا لحظه اجرای صیغه طلاق در موقعیت سابق خود قرار دارند عضو یک خانواده به شمار می روند و تنها از زمان اجرای صیغه طلاق است که پیوند زناشویی آنها از میان رفته و آثار طلاق ظاهر می شود. آثار طلاق درد بخش قابل بررسی است که هر یک را مختصرا توضیح میدهیم.

الف- آثار طلاق نسبت به زن و شوهر

قطع رابطه همسری: به موجب ماده ۱۱۲۰ قانون مدنی در اثر طلاق نکاح منحل و رابطه همسری قطع می شود. لذا از این پس رابطه همسری بین زن و مرد از بین می رود و بعد از پایان مدت عده طلاق، حقوق و تکالیف زوجین نسبت به یکدیگر پایان می پذیرد. البته با توجه به نوع طلاق تفاوت‌هایی وجود دارد. که در بحث طلاق رجعی و بائن به آنها اشاره نمودیم.

در طلاق رجعی رابطه مالی زن و شوهر در زمان عده همچنان باقی می ماند. قانون مدنی زن مطلقه رجعیه را در این دوره در حکم زوجه می داند از جمله آن که مرد مکلف است نفقه زن خود را بپردازد. مشروط به اینکه در صورتی که طلاق در حال نشوز زن واقع نشده باشد.

همچنین برابر ماده ۹۴۳ قانون مدنی، اگر در مدت عده طلاق رجعی هریک از زن و مرد فوت کنند، آنکه زنده است از دیگری ارث می برد.

در مدت عده طلاق رجعی دو طرف مکلف به معاضدت و همکاری در تربیت فرزند مشترک هستند و امکان ازدواج مجدد مرد بدون اجازه زن یا اذن دادگاه در مدت طلاق رجعی ممنوع است. همچنین رابطه مردی دیگر با زن مطلقه رجعی، در حکم رابطه نامشروع با زن شوهردار است. اما در طلاق بائن وضعیت متفاوت است و مرد در مدت عده طلاق بائن میتواند.

بدون احتیاج به اذن دادگاه دوباره ازدواج کند. اما زن بعد از عده طلاق می تواند با دیگری ازدواج کند. و از دیگر آثار طلاق نسبت به زن و شوهر عبارت است از:

  • تکلیفی در پرداخت نفقه بر عهده مرد نیست. از یکدیگر ارث نمی برند.
  • زن مکلف است خانه شوهر را ترک کند.
  • زن پس از مدت عده می تواند شوهر کند.
  • اگر طلاق بائن و زن باردار باشد، تا وضع حمل نفقه دارد.
  • اگر مرد بیمار باشد و زن را طلاق دهد اگر طلاق بائن باشد و ظرف یکسال از طلاق مرد به همان بیماری بمیرد چنانچه زن ازدواج نکرده باشد، زوجه ارث می برد.

ب- آثار طلاق نسبت به فرزندان

حضانت و نگهداری فرزندان: حضانت و نگهداری فرزندان هم حق و هم تکلیف والدین است و تا زمانی که با هم در یک جا به سر می برند باید در تربیت اولاد با هم همکاری و معاضدت داشته باشند. اما پس از جدایی والدین مادر تا سن ۷ سالگی برای حضانت و نگهداری طفل اولویت دارد و پس از آن در صورت وقوع اختلاف با رعایت مصلحت کودک و به تشخیص و تأیید دادگاه است. اگر در مدت حضانت مادر کودک، شوهر کند حضانت با پدر خواهد بود مگر آنکه پدر فوت کرده باشد که همچنان با مادر خواهد بود. مگر این که به تشخیص دادگاه و به تقاضای ولا قهری یا دادستان اعطای حضانت به مادر خلاف مصلحت فرزند باشد.

طبق ماده ۴۰ قانون حمایت خانواده؛ «هرکس از اجرای حکم دادگاه در مورد حضانت طفل استنکاف کند یا مانع اجرای آن شود یا از استرداد طفل امتناع ورزد، حسب تقاضای ذینفع و به دستور دادگاه صادر کننده رأى نخستین، تا زمان اجرای حکم بازداشت می شود و برای بار اول به مجازات تا ده میلیون ریال و برای بار دوم به حداکثر آن محکوم می شود.»

پس از طلاق پرداخت نفقه فرزندان جزء تکالیف پدر است و همچنان ادامه دارد و فقط در صورت فوت و یا ناتوانی مالی پدر یا جد پدری، مادر عهده دار نفقه طفل است. ضمانت اجرای پرداخت نفقه فرزندان برابر ماده ۵۳ قانون حمایت خانواده بیش از ۶ ماه تا دو سال حبس است.

هنوز امتیازدهی نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



شروع به تایپ کنید و برای جستجو Enter را فشار دهید